همه ما انسان­ها دوست داریم کارها و اعمال و رفتارمان مورد توجه و نظر اطرافیان قرار گرفته و مورد تعریف و تمجید قرار گیرد کودک نیز دلش می خواهد مورد توجه، محبت و نوازش والدین و اطرافیان قرار گیرد. وقتی اعمال و رفتار کودک مورد تشویق و تحسین قرار نمی گیرد، وقتی به حرفها و سخنان کودک اعتنا و توجه نمی شود، وقتی که کودک به جای تشویق و تعریف، تحقیر و سرزنش و حتی تنبیه می شود و ... برای آنکه کودک به همه نشان دهد و ثابت کند او نیز مانند دیگران باید مورد توجه قرار گیرد به خونمایی دست می زند اما چون این خودنمایی او روی اصول درست و صحیح و منطقی انجام نمی شود و در اثر ناآگاهی والدین از مسائل تربیتی و بی اعتنایی آنها و دیگران درست هدایت نمی شود و غریزه او به تدریج به سوی مرزهای تحریف و انحراف کشیده شده که نتیجه آن این می شود که کودک گاهی به صورت عصبانی و گاهی با دروغگویی و زمانی نیز با حرفها و سخنان بی موقع و نابجا و حرکات متهورانه و خطرناک، کمبود و عقد­ه­های خود را جبران نماید.